پس به پيامبر پاكيزه و پاكت اقتدا كن، كه راه و رسم او الگويي است براي الگوطلبان و مايه فخر و بزرگي است براي كسي كه خواهان بزرگواري باشد. محبوب‌ترين بنده نزد خدا كسي است كه از پيامبرش پيروي كند و گام بر جايگاه قدم او نهد. پيامبر(ص) از دنيا چندان نخورد كه دهان را پر كند و به دنيا با گوشه چشم نگريست، دو پهلويش از تمام مردم فرو رفته‌تر و شكمش از همه خالي‌تر بود. دنيا را به او نشان دادند اما نپذيرفت و چون دانست خدا چيزي را دشمن مي‌دارد آن را دشمن داشت و چيزي را كه خدا خوار شمرده، آن را خوار انگاشت و چيزي را كه خدا كوچك شمرده، كوچك و ناچيز مي‌دانست.

اگر در ما نباشد جز آن كه خدا و پيامبرش دشمن مي‌دارند، دوست بداريم يا آنچه را خدا و پيامبرش كوچك شمارند، بزرگ بداريم، براي نشان دادن دشمني ما با خدا و سرپيچي از فرمان‌هاي او كافي بود و همانا پيامبر (كه درود خدا بر او باد) روي زمين مي‌نشست و غذا مي‌خورد و چون پرده ساده مي‌نشست و با دست خود كفش خود را وصله مي‌زد و جامه خود را با دست خود مي‌دوخت و بر الاغ برهنه مي‌نشست و ديگري را پشت سر خويش سوار مي‌كرد. پرده‌اي بر در خانه او آويخته بود كه نقش و تصويرها در آن بود، به يكي از همسرانش فرمود: اين پرده را از برابر چشمان من دور كن كه هر گاه نگاهم به آن مي‌افتد به ياد دنيا و زينت‌هاي آن مي‌افتم.

"خطبه 153 نهج البلاغه"